(Nie)oczywiste splątania. Sprawiedliwość społeczna w praktykach pomocowych

Książka wpisuje się w rozwijający się na świecie, a coraz wyraźniej obecny również w Polsce, nurt badań posthumanistycznych i nowomaterialistycznych. Nie tylko przybliża ona polskiemu czytelnikowi i czytelniczce perspektywę dociekań postjakościowych, lecz – co ważne – sama stanowi konsekwentnie przeprowadzone studium badawcze osadzone w tej perspektywie. W tym kontekście trudno przecenić wysiłek Autorki związany z poszerzaniem obecnych w Polsce horyzontów badań pedagogicznych oraz, szerzej, badań społecznych.

dr hab. Maksymilian Chutorański, prof. US, Uniwersytet Szczeciński

Monografia jest znakomitą, wyróżniającą się pracą z uwagi na obraną tematykę, przyjęte rozstrzygnięcia teoretyczno-metodologiczne, wysoką jakość analiz teoretycznych, będących w zasadzie sposobem analizy danych empirycznych, a także ze względu na jakość uzyskanych wyników. Ma ogromne szanse, by stać się naukowym wydarzeniem.

prof. dr hab. Lucyna Kopciewicz, Uniwersytet Gdański

O Autorce:

Anna Bilon-Piórko – doktor nauk społecznych w zakresie pedagogiki, absolwentka pedagogiki i filozofii na Uniwersytecie Zielonogórskim, zatrudniona na stanowisku adiunkta w Uniwersytecie Dolnośląskim DSW. Współpracuje również z Jönköping University w Szwecji oraz Warwick University w Wielkiej Brytanii. Pełni rolę dodatkowego krajowego konsultanta w zakresie poradnictwa zawodowego w European Centre for the Development of Vocational Training (Cedefop). Za rozprawę doktorską, poświęconą organizacji systemu poradnictwa zawodowego w Holandii, otrzymała nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w Polsce. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się na problemach edukacji dorosłych, poradnictwa zawodowego oraz metodologii badań (post)jakościowych, ujmowanych z perspektywy teorii krytycznych, poststrukturalizmu i nowego materializmu. Rozwija koncepcję pedagogiki sprawczości na rzecz sprawiedliwości społecznej. W ramach tej koncepcji różne perspektywy teoretyczne oraz badania empiryczne tworzą podstawy posthumanistycznego pojmowania praktyk pomocowych oraz edukacji i uczenia się dorosłych.